Reisverslag van INDO CHINA MOTOR CHALLENGE Vietnam & Laos, 22 dagen, 8 t/m 30 december 2009

Voorgeschiedenis

Hoe kwamen we hier zo verzeild:

In 2009 op de motorbeurs niet alleen de stand van de XJ900-club bezocht, maar ook van diverse reisorganisaties. In oktober wanneer we meestal de vakantie plannen voor december/januari verschillende motorreizen bekeken, maar de meesten vallen af omdat die geen reizen in de winter organiseren. Op de website van Travel to Explore, zagen we een motorrondreis door Ethiopie in december, na enig overleg en het motto nu of nooit, besloten om ons hiervoor op te geven. Tot half november toen we te horen kregen dat de reis niet doorging vanwege onrust in het zuiden van Ethiopie. Na overleg met de lokale gids, durfde het reisbureau het niet aan. Omdat deze annulering slechts enkele weken voor vertrek was, werd ons als alternatief een rondreis door Vietnam aangeboden, met vertrek in december, die gegarandeerd door zou gaan. Van de 6 deelnemers voor Ethiopie haakten er 3 af, en in dit korte tijdbestek werden er geen nieuwe mensen gevonden om mee te gaan. En zo kwam het dat we op woensdag 9 december met 3 personen in het Indo-China hotel in Hanoi zaten.

De vorige middag om TT vanaf Schiphol vertrokken naar HongKong en van daar een lokale vlucht naar Hanoi, waar we werden opgewacht door een medewerkster van het lokale reisbureau, waaraan de reis was uitbesteed en die ons met een busje naar het hotel bracht. 's Middags kwam onze gids (Thang) voor de komende 4 weken ons verder uitleg geven, samen met When de monteur zouden zij ons gedurende de reis begeleiden. De volgende morgen zouden we met een busje naar het hoofdkantoor van het reisbureau gaan, waar de motoren zouden staan. Onze bagage zouden we moeten overpakken in de saddle bags, en wat we niet mee konden nemen moesten we op het kantoor achterlaten. De volgende morgen ons verslapen, en toen we beneden kwamen zaten Jos en Thang ons al op te wachten. Bij het kantoor stonden de 5 gifgroene niet al te nieuwe Minsk motoren ons al op te wachten. Na het nodige gepak op het kantoor en nadat we onze paspoorten hadden afgegeven zodat ze voor ons een visum voor Laos konden regelen, de saddle bags op de motoren gehangen en een proefritje door de relatief rustige omgeving van het kantoor gemaakt. Waarbij Jos erachter kwam dat zijn voorband half leeg was en mijn motor er na 500 meter al mee ophield, maar na het wisselen van de bougie en het oppompen van de band waren we klaar om te vertrekken. Een beetje gespannen begaven we ons in het woelige verkeer van de Vietnamese hoofdstad, Thang voorop, dan wij met ons drieen en als laatste When. De bedoeling was om de eerste dag vanuit Hanoi naar

Reisverslag


Deelnemers :
Mieke Booijink Johan Hummel Jos Meisen Thang (gids) When(mechanic)

 Dinsdag 8 december 2009

 Om 8.19 vertrokken met de trein naar Schiphol. Op Schiphol stond Edwin van "Travel to Explore", bij de incheckbalie, ons op te wachten. Jos had gebeld, had vertraging, de trein reed niet verder dan Den Bosch, zou nu proberen met de taxi naar Schiphol te komen. In het vliegtuig zaten we met z'n drieën naast elkaar, Jos had het gehaald hoewel de taxi ook last had van files en een omweg had gemaakt via Rotterdam.

 Woensdag 9 december

 Om 9.50 lokale tijd kwamen we aan op het vliegveld van Hanoi, waar we werden opgehaald door een medewerkster van Vivu-travel, die ons naar ons hotel bracht.

 Op het vliegveld ook nog geld gewisseld, we zijn nu multimiljonair, 600 Euro = goed 16 miljoen Dong.

 Om 14.00 uur maakten we kennis met Thang, onze gids voor de komende dagen, en kregen we uitleg hoe we morgen zouden vertrekken. Daarna waren we vrij en hebben nog even de stad verkend.

 De hectiek van de stad  moet je beleven en kun je niet echt beschrijven, maar heel veel scooters,  mensen, kraampjes, winkeltjes en het verkeer is een grote chaos.

 Donderdag 10 december   Van Hanoi naar Viet Tri

 Om 8.15  werden we opgehaald door Thang en naar het kantoor van Vivu-travel gebracht, waar 5 groene Minsk motortjes ons al stonden op te wachten.

 In het kantoor moesten we onze bagage overpakken in "Sadlebags", welke achter over de buddyseat van de motor hangen. Hier maakten we ook voor het eerst kennis met When, onze monteur, helaas kent hij geen Engels. Daarna motor uitzoeken, saddlebags er op en even proefrijden, Jos kwam er achter dat zijn voorband halfleeg was en de remmen nauwelijks werkten, Mieke had problemen met het starten via de kickstarter en de mijne stopte er na 200 meter al mee. Nadat deze akkefietjes waren opgelost, When kon dus gelijk aan de bak, konden wij vertrekken en het verkeer in. Dat was spannend, al dat verkeer links/rechts scooters, toeterende auto's, tegemoetkomende vrachtwagens/auto's.

 De uitvals weg is een hele drukke tweebaans weg, dus gewoon rechts blijven en go with the flow. Om 10.00 uur vertrokken en om 10.20 stonden ik Mieke en When  met pech langs de weg. Jos en Thang reden voorop en waren doorgereden, na een tijdje kwam Thang terug, en nadat When de motor gerepareerd had konden wij verder, om plm. 11.00 uur.

 Rijden we voorbij Jos die verderop langs de kant van de weg zat. Thang wou niet stoppen was allang blij dat we allemaal weer reden, dus gaf Jos een seintje gewoon recht door rijden. Uiteindelijk bij een splitsing  gestopt om te wachten op Jos, maar die kwam niet. Thang dezelfde route teruggereden maar geen Jos gezien, wij ook niet.

 Gelukkig deden de mobiele telefoons het wel en hadden Thang en Jos wel contact, uiteindelijk bleek dat Jos op de een of andere manier ons voorbij was gereden en plm. 30km verderop op ons is blijven wachten. Was een heel gedoe voordat dat allemaal duidelijk was en om 13.30 waren we uiteindelijk allemaal weer bij elkaar.

<

 Onderweg kijk je je ogen uit, alles wordt vervoerd op de fietsen/scooters en in hoeveelheden die je niet voor mogelijk houd, porcelein, eieren, biggen, eenden, kippen, manshoge Ming vazen, grote balen piepschuim enz.

 Uiteindelijk was het wel duidelijk dat vandaag de geplande afstand niet gehaald zou worden, dus gestopt in het stadje "Viet Trin". Het hotel ligt aan de doorgaande straat, een stel mannen lachte ons toe/uit met de motoren, je ziet tot nu toe ook geen Minsk rijden.

 Vrijdag 11 december   Van Viet Tri naar Ba Be

 Om 8.00 uur vertrokken, heerlijk rustig rijden weg uit de drukte van Hanoi en lekkere frisse lucht.

 Na een uur sloeg mijn motor af, en stonden we stil in een dorpje, de mensen zijn heel vriendelijk en zetten hele kleine stoeltjes voor ons neer, lachen !! When kreeg de motor niet aan de praat, dus ben ik op de motor van hem verder gereden en is hij achter gebleven.

 Als we een dorpje binnenrijden horen ze ons al aankomen, kinderen rennen het huis uit en zwaaien en roepen, sommigen houden de hand voor de neus, want onze motors roken en stinken behoorlijk

 De eerste geplande stop was bij een rivier met kleine baksteen fabriekjes, even een mandarijntje gegeten, onderweg verloor Jos halverwege zijn uitlaat Bij de volgende stop aan de rode rivier, kwam When weer bij ons. Toen we weg zouden rijden, wilden ze weer niet allemaal starten en kon When direct weer aan de slag.

 De lunchstop was bij een rieten/houten huis aan een vijver, waar rijst lag te drogen en waterbuffels lekker in een modderpoel draaiden. Thang had eieren, brood, condensed milk en watermeloen.

 Na de lunch linksaf een steile en hele slechte onverharde weg in met rotsen en keien, nou daar was geen van ons drieën op voorbereid. Onze bewondering voor de Minsk stijgt, dendert overal overheen,  in de 1 berg op 10% - 13%. De motor van Mieke werd wel warm en kreeg  meerdere malen een vastloper, maar een beetje water over de cilinderkop en hij loopt weer.

 Jos en ik gingen voorop omhoog, dikke rookwolken achterlatend, daarna in de 2e bergafwaarts dit was nog veel moeilijker. Uiteindelijk op een splitsing op elkaar gewacht, iedereen had het zonder kleerscheuren gehaald. De vorige keer waren er op dit stuk twee mensen onderuit gegaan.

 Nadat het voorwiel van Jos met hamer en sleutel weer goed vast was gezet konden  we onze weg vervolgen.

 In Ba Be, slapen we bij een familie van de Black Thai.

 Na een pilsje op het balkon met grandioos uitzicht, gezamenlijk eten met de familie, en de nodige palmwijn natuurlijk, kleine glaasjes in 1x achterover "Djau=proost".

 Zaterdag 12 december   Van Ba Be naar Bao Lac

 De volgende dag over een mooie weg door de bergen en langs rijstvelden gereden.  Op een gegeven moment beven de anderen achter met pech, zijn Mieke en ik gestopt bij een boerderij. De kinderen waren bang voor ons, heeft Mieke ze ballonnen  gegeven, dat vonden de moeders wel leuk. Toen de rest terugkwam hadden ze de uitlaat van Jos met bamboe en een paar veren weer vastgemaakt.

 Onderweg veel riviertjes overgestoken via bamboebruggetjes, bij ieder bruggetje zat een man/vrouw, waaraan tol moest worden betaald.

 De lunchstop was bij een van deze bruggetjes, hier was ook een vrouw bezig met het wassen van kleren, wilde niet op de foto. Thang vertelde ons dat in  Laos de vrouw de baas is in huis. Als je hen thuis bezoekt dan praat je met haar en drinkt met haar, de man houd zich op de achtergrond.

 Toen we sávonds in Bao Lac rondliepen werd er op het dorpsplein gebadmintond, Mieke zit bij badminton en werd uitgenodigd mee te doen. Al met al weer een mooie dag gehad met kleine bochtige paadjes en mooie uitzichten in de bergen. Je ziet weinig ander verkeer, wel loopt er van alles op de weg, kippen, varkens, honden, buffels etc.

 Zondag 13 december   Van Bao Lac naar Dong Van

 Vandaag gaan we echt de bergen in, naar de Chinese grens. Onderweg twee lokale markten bezocht, waar wij een bezienswaardigheid waren, veel lachende jochies die Jos en mij achterna liepen. Op beide markten heel veel mensen in traditionele kleding gezien.

 Dong Van aan de grens met China is een rustig plaatsje met veel Chineze invloeden, de Hmong zijn de grootste bevolkingsgroep en leeft zowel aan de Vietnamese als Chinese zijde.

 Wetenswaardigheden van vandaag: De regering heeft sinds 1968 de lokale stammen (er zijn er zo'n 54) indien nodig hergegroepeerd. Ook zijn de Viet gestimuleerd om van Hanoi naar het noorden richting grens te emigreren.
De stammen worden nu gestimuleerd om traditionele kleding te dragen om cultuur te stimuleren.
Op tv documentaire gezien over PSV, de spelers en Eindhoven (Europees voetbal is erg populair in Vietnam)

 S'avonds in de hotellobby, ontstond er nog lichte paniek bij Thang onze gids. Wij waren aan het tv kijken, kwamen er ineens twee politie mensen van de imigration binnen. Thang ging direct weg om de eigenaar van het hotel te halen. Even later kwam die met geld, en bracht een meisje thee voor de politiemensen. Na dit voorval was de sfeer duidelijk anders. We hebben geen paspoort bij ons, en Thang wil geen gedoe met de overheid.

 Even later zijn wij gaan slapen, de politiemensen kijken nu Europees voetbal beneden.

 Maandag 14 december   Van Dong Van naar Ha Giang

 Het voorval van gisteravond had nog een staartje. Na het ontbijt moest Thang naar de immigratie dienst voor formulieren die wij moesten ondertekenen. Volgens Thang verklaarden wij hierin dat wij geen Missionarissen zijn.

 Voor vertrek moesten we eerst  tanken, bij iedere tank gaat een half liter olie voor de smering (1:3).  (16000Dong/liter benzine en 17000Dong diesel; 27000dong = 1 euro dus plm. 60cent/liter)

 De eerste stop was al na 10 km, bij een paleis van een voormalige koning van de witte Hmong. Buiten het paleis was weer een kleurrijke markt. Jos heeft pinda's gekocht en sloot vriendschap met een oud vrouwtje zonder tanden, maar met een vrolijke lach.

 Na de lunch lag er veel zand op de weg, en hield Mieke de buitenbocht aan en kwam naast de weg in een greppel terecht. Thang en When moesten daar enorm om lachen, gelukkig is alles goed gegaan. Via mooie berglandschappen en een mooie weg langs een rivier, met Indonesisch aandoende huizen op houten palen, naar Ha Giang gereden.

 Dinsdag 15 december   Van Ha Giang naar Bac Ha

 Om 8.00 op weg naar Bac Ha, de eerste 150 km ging over een vrij goede weg, maar daarna kwam een hele steile en slechte weg. Ik zie Thang nog wijzen, 1e versnelling en rechts afslaan, steil omhoog over een opgebroken weg. Al met al liep mijn motor 1x vast en die van Mieke 3x, kreeg ze les van Thang, hoe omhoog te rijden. Hierna lukte het Mieke beter om de snelheid erin te houden. De motor van Jos liep goed alleen brak bij hem op een gegeven moment de ketting.

 Na de lunch nog vergeefs op When gewacht die was achtergebleven om de ketting te reparen, even een heerlijk dutje in de berm gedaan en toen verder.

 In de afdaling ging Mieke veel sneller dan ons en verdween snel uit zicht, Thang ging op een gegeven moment voor de zekerheid maar achter haar aan. Bij een splitsing stonden ze ons weer op te wachten.

 Bij wegwerkzaamheden kwam Mieke nog vast te zitten met de motor en moest Thang er aan te pas komen om de motor los te krijgen.

 S'middags een theedrogerij bezocht en uiteraard thee gedronken. Ze waren erg verbaasd over de grootte en gewicht van Jos en mij, beiden op een weegschaal gestaan, Jos 94 kiloen ik 113 kilo.

 Het laatste gedeelte van de route ging door een veel groener gebied, meer tropische jungle.

 Uiteindelijk waren we blij dat we om plm. 17.00 uur bij het Congfu hotel in Bac Ha waren, hadden we wel een pilsje verdiend.

 S'avonds hebben we Hotpot gehad een soort fondue, met schuimspaan dompel je steeds stukjes vlees en/of groente in kokende bouillon, en aan het eind van de maaltijd hou je een heerlijke soep over.

 Uiteraard ging ook deze maaltijd weer gepaard met de nodige rijstwijn.

  

 Woensdag 16 december   Van Bac Ha naar Sapa

 Vanmorgen om 6 uur gewekt door de gemeenschappelijke radio die over de stad schalde, veel propaganda en weinig muziek. Stamt nog uit de streng Communistische periode, toen bijna niemand TV/Radio had, en werd toen in heel Vietnam toegepast. In de meeste plaatsen zijn deze stations inmiddels verdwenen, maar in Bac Ha nog niet dus.

 Om  7.45 uur vertrokken

 Vanuit Bac Ha reden we eerst langs een rivier, tot we op een gegeven moment een kleinere weg de bergen in namen.

 Na 100km in Mhong Khoding een markt bezocht van de Colorfull Mhong. We moesten ons eerst met de motor een weg door de mensenmassa wurmen, op de markt was het mistig en koud. Daarna doorgereden naar Lao Cai, een plaats op de grens met China. Onderweg in de bergen kwamen we langs theeplantages, na iedere bergrug zag je weer nieuwe bergketens en ontelbare bochten, 1000enden. In Lao Cai zag je bij de grens veel verkeer vnl. fietsen die van en naar China gaan bepakt en bezakt met de meest vreemde dingen.

 Vanuit Lao Cai een laatste klim naar Sapa. Sapa was inde koloniale tijd een geliefde plaats voor de Fransen om de hete zomers van Hanoi te ontvluchten, en is nog steeds een populaire reisbestemming vanuit Hanoi (met nachttrein naar Lao Cai).

 Donderdag 17 december   Rustdag Sapa

 Sapa is vandaag gehuld in de wolken, het is koud en nat en troosteloos buiten.

 Mieke en ik hebben nog wel even rondgelopen in Sapa, de lokale Hmong hier dragen zwart/indigo blauw, dikke kleren maar met blote knieën, erg ongezond, in dit vochtige weer.

 Terug in het hotel , lazen we op internet dat het vriest in Nederland, de sneeuwval levert 300km file op en het blijft de komende tijd vriezen, dus het kan altijd slechter.

 Thang woon in Sapa en sávonds waren we bij hem thuis uitgenodigd voor het avondeten, zijn vrouw Hoa (wat bloem betekend) had lekker voor ons gekookt. Natuurlijk mocht de zelfgemaakte rijstwijn niet ontbreken.

 Het huisje lag iets van de hoofdweg en was gemaakt van hout en golfplaten, was een armoedig huisje de enige luxe is TV, DVD. Tijdens het koken stond de deur open en was het 14 graden binnen, maar met een elektrisch kacheltje aan was het warm genoeg. Thang is eigenaar van de grond, maar moet volgend jaar verhuizen omdat zijn zwager het wil kopen en er een hotel wil bouwen.

 Vrijdag 18 december    Van Sapa naar Muong Lay

 Een koude nacht achter de rug, maar gelukkig hadden we een elektrische deken. Het was vanmorgen nog steeds mistig en nat, dus regenkleding aan en om 8.30 vertrokken.

 Door de mist was het zicht beperkt tot een tiental meters, Jos reed voorop daarna ik, Mieke, Thang en When.

 Besloten om i.p.v. door de bergen zoveel mogelijk een route te nemen die onderlangs zou lopen langs de rivier, en waar het weer iets beter zou zijn. Deze route is wel langer en de weg is slechter omdat een groot deel onverhard en onder construction zou zijn.

 Halverwege verloor Mieke ineens haar bougie, draad in de cilinderkop lam gedraaid. When heeft de cilinderkop vervangen en de oude laten repareren.

 Na de lunch begon het slechtste stuk van de route, en het gevaarlijkste. Het was een onverharde best wel drukke weg en het is het droge seizoen dus het is allemaal mul zand, dus stof happen. Rij je tussen twee vrachtwagens en zag je soms niets meer, hopen dat je overeind blijft en er geen onverwachte obstakels opdoemen.

 

 Het dorp Muong Lay  ligt in een valei, door de bouw van een dam zal alles onder water komen te staan. Het dorp en het kerkhof worden verplaatst naar een hoger gedeelte in de bergen.

  

 Zaterdag 19 december   Van Muong Lay naar Dien Bien

 Vanmorgen om 9.00uur vertrokken op weg naar Dien Bien, beloofd een rustige dag te worden  plm. 100km rijden over een meest redelijke weg.

 In dit gebied heb je een groen gebergte met grote varens die over de weg hangen. Onderweg nog gestopt en in de berm een vuurtje gestookt van gedroogde buffelmest om warm te worden. De huizen in de omgeving staan op palen en de op de rijstvelden die er omheen liggen staat nog water, lijkt heel mooi.

 Na de Lunch in Dien Bien  om 13.00 uur naar de commandobunker van de Fransen gegaan en geschut bekeken dat er stond ter bescherming van het vliegveld. Op 7 mei 1953 zijn de Fransen hier verslagen door de Vietnamezen, die het geschut voor de belegering te voet en met de fiets omhoog hadden gebracht op de omringende bergen. Dit was de eerste keer dat een koloniale macht werd verslagen door de inheemse bevolking. Volgens de Vietnamezen is deze slag het begin geweest van alle latere bevrijdingsoorlogen in de wereld.

 Op een grasveld naast de bunker zaten 4 vrouwen, van de Black Thai. Deze waren de buffels aan het hoeden en ondertussen borduurden ze op linnen (hennep) hoofddoeken. Hier zijn we even bij gaan zitten en kregen we een soort augurk aangeboden, die we moesten aannemen van Thang. Ze deden ongeveer 10 dagen over zo'n hoofddoek, Thang maakte foto's van de vrouwen, die dan erg moesten lachen om het resultaat. Van een van de vrouwen heeft Mieke een hoofddoek gekocht.

 S'middags naar het oorlogsmuseum in Dien Bien, gewijd aan de overwinning van de Vietnamezen. Filmbeelden gezien plus een maquette hoe de aanval verliep in 52 dagen.

 Buiten stonden nog oude Franse en Vietnamese kanonnen/tanks, vooral het Vietnamese geweer/geschut was veel kleiner.

 Zondag 20 december   Van Dien Bien naar Muang Khua (Laos)

 Vandaag om 6.00 uur opgestaan, omdat Thang verwacht dat de formaliteiten aan de grens wel enige tijd in beslag zullen nemen.

 Bij het vertrek maakyen de andere gasten van het hotel foto's en werden we uitgezwaaid. Is ook wel een bijzonder gezicht 5 van die rokende en pruttelende motoren.

 Aan de grens was het koud en mistig, vooral voor When en Thang ze dragen n.l. geen handschoenen. Je moet lopend met de motor de grens over, daarna starten en ongeveer 5 kilometer over een zandweggetje rijden voordat we het Laotiaanse grenskantoor bereikten, het begon inmiddels te regenen. Al met al duurde het passeren van de grens ongeveer 3 uur, en het nodige theegeld.

 Na de grens begon een lange afdaling over een onverharde leemachtige weg, die door de regen spekglad werd. Mieke wou op een gegeven moment stoppen, maar dat lukte niet, ze gleed gewoon verder, al met al heel inspannend en geconcentreerd rijden.

 De omgeving is hier wel direct totaal anders dan in Vietnam, je rijd hier echt door de jungle, heel groen. Net zolang doorgereden totdat we voorbij wegwerkzaamheden waren, deze hadden pauze en zouden de weg na de lunch afsluiten. Om 13.15 waren we hieraan voorbij en konden we zelf lunchen, varkensvlees op stokbrood met zout en fruit, en een lekker vuurtje om warm te worden.

 Na de lunch reed Jos voorop de weg werd al redelijk vlak, dus konden we wat meer ontspannen. Maar het blijft uitkijken, want er loopt van alles op de weg.

 En toen onverwachts na een bocht naar links liep de weg door een rivier, en nergens een brug te zien. Jos stopte, maar ik dacht we zullen er wel door moeten dus ben door gereden, daarna volgde Jos ook maar hij bleef halverwege steken en werd ingehaald door When. Jos stond halverwege op een zandbankje, motor opnieuw aantrappen en toen 2e helft, daar was een dieper gat en liep het water bij zijn laarzen in. Mieke ging achter Thang aan via de buitenzijde, voeten omhoog en door rijden!! Lachen.

 Om 15.00uur waren we in Muang Khua, hier zien we de eerste winkeltjes, hebben we in de dorpjes onderweg niet gezien.

 Maandag 21 december   Van Muang Khua naar Pakbeng

 Vanmorgen regende het weer, shit! Voor vertrek eerst geld wisselen, Dongs voor Kips, 5 miljoen Dong - 3,4 miljoen Kip???

 De weg ging eerst langs een rivier met veel beboste hellingen, maar later werden de hellingen steeds kaler. Verder zijn de dorpjes hier veel kleiner en armoediger, dan in Vietnam, veelal bamboe hutjes op palen.

 Wel is voor ons gevoel Laos meer internationaal gericht, meer verkeersborden in het Engels.

 Als je door de dorpjes rijdt, zie je vaak mensen die rond een vuurtje zitten. Volgens When en Thang zijn de mensen in Laos luier dan in Vietnam. Dit komt onder meer doordat Laos nog een communistische economie heeft in tegenstelling tot Vietnam dat wel een communistische regering heeft maar een kapitalistische economie.

 Na de lunch was de weg goed maar duurde nog lang. Veel mensen keken toch weer raar op toen wij met de stinkende motoren voorbij kwamen, af en toe zwaaien en blijven uitkijken voor dieren. Vooral kippen zijn onberekenbare dieren, vluchten weg maar schieten op het laatste moment nog een andere kant op. In het laatste dorp schoot een kip op het laatste moment onder mijn voorwiel, ik ben gewoon doorgereden, ik dacht als er een vergoeding voor betaald moet worden doet When dat wel die als laatste reed.

 Bij de laatste tussenstop, bleek de koppeling van Mieke stuk te zijn, dus gewisseld met de motor van Thang, When zal het later repareren. De motor van Thang stopte er echter ook mee, tank leeg. Met een plastic fles en een slangetje verzamelen ze wat benzine uit de andere motoren, en verder maar weer.

 Om 17.00uur in Pakbeng aan de Mekong rivier, er liggen hier veel boten, en er zijn relatief veel toeristen. In het hotel was sávonds geen water en geen electriciteit, dus op bed en lezen bij een zaklampje.

 Dinsdag 22 december   Met de longboot van Pakbeng over de Mekong naar Louang Prabang

 Om 7.30 uur de motoren naar de boot gebracht, de oever liep heel steil naar beneden en bestond uit mul zand. De motoren moesten lopend  een voor een naar beneden worden gebracht, waar ze eerst in de 1e boot getild werden daarna  werden over getild naar de 2e boot, en dat in totaal 5x, maar uiteindelijk is het gelukt.

 De boot zit goed vol, en we varen nu snel stroomafwaarts, veel zwarte rotsen in de rivier en aan de oever, afgewisseld met wit zand. Dit wordt een lange tocht, de reis naar Luang Prabang duurt 8 uur, dus veel lezen.

 Onderweg een aantal keren aangelegd om mensen langs de oever op te pikken of af te zetten, en we zijn wat stroom versnellingen gepasseerd, de Mekong is hier een snel stromende rivier.

 In Luang Prabang werden de motoren voor 20 dollar door een paar jongens uit de boot gehaald, weer veel bekijks. Van af de boot moesten we een steile helling op, motor van Jos weigerde en die van mij stopte halverwege, verkoolde bougie.

 Voor ons gevoel is het in Luang Prabang heel erg druk en erg toeristisch, zijn we niet meer gewend. Luang Prabang is de oude hoofdstad van Laos, en is bekend om zijn vele tempels en staat op de wereld erfgoedlijst. Wij hebben besloten morgen door te rijden, vinden het hier te druk, maar Mieke wil morgenvroeg toch graag eerst nog een tempel bezoeken. We zullen proberen om uiterlijk 8.30 weg te komen, het is namelijk 220km rijden.

 Woensdag 23 december   Van Louang Prabang naar Phonsavan

 Vanmorgen na het ontbijt, eerst twee tempels en een stupa bezocht, die zich tegenover het restaurant bevonden. De tempels zijn druk beschilderd en versierd met houtsnijwerk, terwijl jonge monniken het terrein aan het opruimen waren.

 Terug bij Thang en When, waren deze in gesprek met een Fransman, die een Minsk had gekocht, hij miste nog een onderdeel van de koppeling. Thang heeft hem 4 koppelingsplaten voor 10 dollar verkocht, ik vroeg hou je nog wel wat over voor ons, no problem. Na het tanken bleef de motor van Thang staan, omdat de olie niet goed door de benzine was gemend.

 Daarna opnieuw de bergen in, werd het weer mistig en koud, gestopt op een plek in de zon waar je over de wolken heen keek. Moest When eerst zijn motorblok vastmaken, viel er bijna onderweg.

 Vanuit de groene bergen kwamen we langzaam in een ander landschap, dat  deed denken aan Frankrijk/Provence (volgens Jos), heuvelachtig, bebost en met weiden. De wegen waren hier breed en goed, dus we konden lekker doorkachelen.

 Voor Jos ging het allemaal iets te snel, zijn motor kon ons niet bijhouden, du ging alvast vooruit. Na de tankstop heeft Jos gewisseld met de motor van Thang en kon het nu beter bijhouden. De huizen zijn hier ook duidelijk groter dan in het eerste gedeelte van Laos.

 In Phonsavan aangekomen eerst een pilsje plus chips op een terrasje in de zon, daarna douchen en eten. Om 20.00 uur lagen we al in bed, al met al was het een goede dag, mooi weer en 230km. gereden.

 We zijn nu in een gebied dat tijdens de Vietnam-oorlog (daar de Amerikaanse oorlog geheten) zwaar gebombardeerd is. Overal vind je de restanten van deze bombardementen terug. Onderweg zagen we een omheining gemaakt van granaten, mijn motor staat nu achter het hotel precies naast een granaat. Achter de receptie van het hotel ligt een hele verzameling bommen en granaten en in het hotel worden lege hulzen als bloempotten gebruikt.

  

 Donderdag 24 december   Van Phonsavan naar Nam Nuer

 Vanmorgen zat iedereen al op de motor, moesten we wachten op Mieke. Toen ze kwam dacht ze ik moet de motor no aantrappen, maar ze voelde geen weerstand dus dacht hij is kapot. Door het gepruttel van de andere motoren had ze niet in de gaten dat de motor al liep. Thang en When vonden het natuurlijk weer enorm grappig, he wil tell Paul, zijn grapje is nu dan ook "The Lady".

 De eerste stop was bij een  archeologische opgraving van een grafheuvel dichtbij Phonsavan de "Field of jarrs". Hier staan allemaal stenen potten, waarin de mensen vroeger werden begraven, ook lagen hier nog mijnen uit de oorlog, gemarkeerde stenen geven aan waar je veilig kunt lopen.

 Ook een grot bekeken die door een Amerikaanse bom is gemaakt, de bom is via de top van de heuvel naar binnen gedrongen en heeft de hele zijkant weggeslagen. Dit gebied was onderdeel van de Ho Chi Minh route, en de Amerikanen hebben hier letterlijk bommentapijten gegooid.

 Tijdens de lunchpauze, lekker ineen greppel met veel blad gelegen, heel relaxed.

 Inhalen is lastig hier vanwege de vele bochten en steile hellingen, soms helpen de vrachtwagens door aan te geven wanneer je kunt passeren.

 Om 15.00 uur waren we in Nam Nuer, het eerste guesthouse was gesloten, bleek er gelukkig nog een andere te zijn. De voorzieningen hier zijn wel heel basic, er is alleen koud stromend water, hurk wc, waar een vat water naast staat om door te spoelen en wat tevens de badkamer is, en alles is behoorlijk smerig.

 Thang is hier onbekend, kent hier geen Vietnamezen, dus had geen zin om naar een restaurant te gaan. Heeft eten gekocht van de beheerder en gaat nu zelf koken, is een kip aan het slachten, maar plukken hem levend geen mooi gezicht.

 Uiteindelijk op kerstavond wel lekker buiten bij een vuurtje gegeten Thang  was chef-kok, very well.

 Vrijdag 25 december 1e kerstdag   Van Nam Nuer naar Vianxai

 Als ontbijt heeft Thang vanmorgen bananenflappen gemaakt, bevatten in ieder geval genoeg energie (olie).

 Lunch was in Sam Nuah ongeveer  60km van de Vietnamese grens, hier wonen weer meer Vietnamese immigranten met een restaurant. Thang en When voelen zich weer als een vis in het water nu ze zich kunnen redden in het Vietnamees.

 De weg hier naar toe was heel bochtig berg op en af, al met al mooie weg.

 Onderweg nog een truck gezien, waarvan de oplegger was afgeknapt.

 S'middags hebben we in Viang Xai  het centrum van  het Laotiaanse verzet bezocht. Je hebt hier heel veel grotten, in totaal plm. 480, daarvan zijn er nu 7 te bezichtigen. In Laos had je eigenlijk dezelfde verdeling als in Vietnam, een communistisch noorden en in het zuiden een westers georiënteerd koningshuis. Het verzet heeft hier 9 jaar lang gezeten, en toen werden er 5 - 9 bombardementen per dag uitgevoerd. Laos is met 2000kilo bommen per hoofd van de bevolking het meest gebombardeerde land ter wereld.

 In het op deze plek gelegen dorp was een jaarlijks feest van een lokale bevolkingsgroep, met een markt, talentenjacht(zingen) en kleine kermis. Je zag veel tentjes, waar ze met dartpijltjes ballonnen moesten stuk gooien, de prijzen waren klein en praktisch, b.v. drinken, wasmiddel etc.

 Het Guesthouse hier was ook smerig, slecht geslapen.

 Zaterdag 26 december 2e kerstdag   Van Vianxai naar Mai Chau

 Vandaag gaan we weer terug naar Vietnam.

 Na een ontbijt met noodle-soup, een foto gemaakt van ons vijven op de motor aan het meer met zonsopgang.

 Na 50 km waren we al aan de grens, nu duurde het al met al nog geen uur, Thang heeft 2x 500.000Dong betaald voor een snel verloop.

 Daarna, motor de grens overdrukken, de bagage eraf halen en door de scan, sommigen van ons moesten de tas ook nog openmaken.

 In Vietnam is het direct een stuk rommeliger en drukker, en was de weg veel slechter dan in Laos. S'middags een  Chopstick factory bezocht, was leuk om te zien, niet bepaald arbeidsvriendelijk. De eetstokjes worden gemaakt van bamboe dat 10 jaar oud is, bij de productie ontstaat veel afval dat naar de papierindustrie gaat.

 Bij aankomst moest Mieke een noodstop maken, had niet door dat ze afremden, slipspoor op de weg.

 Vanavond overnachten we weer in een Homestay bij een familie van de  WitteThai, hier is het weer schoon en netjes, met een lekkere douche!

 De gastvrouw en haar zuster hadden uitgebreid voor ons gekookt en aten met ons mee, dronken zelfs rijstwijn mee, zij het met mate.

 Na het eten kregen we een privé optreden van de plaatselijke dansgroep, waarbij we zelf ook nog even moesten meedansen. Na afloop nog even nakletsen en toen slapen, 's avonds en 's nachts hoorde je heel sterk de geluiden van, kikkers, krekels etc.

 Alle huizen staan op palen, is van oudsher, omdat ze vanuit de jungle komen, als bescherming tegen dieren.

 Zondag 27 december   Van Mai Chau naar Ninh Binh

 Bij vertrek werden we uitgezwaaid, door de gastvrouw daarna op weg naar Ninh Binh.

 De weg naar Ninh Binh was in het begin mooi, althans grote weg door bergen, maar wel gevaarlijk, inhaalmanoeuvres en veel vrachtwagens. Dit gebied is dicht bevolkt, met veel bebouwing en ook veel industrie. Onderweg nog wel een stuk van de officiële Ho Chi Min route gereden.

 Tegen de middag waren we bij het hotel, eerst gelunched en daarna een bootje gehuurd voor een bezoek aan de grotten. Er stond behoorlijk wind en de roeister had het er maar zwaar mee, dus heb ik bijna de hele weg meegeroeid. De omgeving bestaat uit Karstformaties, waar de rivier doorheen stroomt, wordt wel Halong bay on land genoemd. Zagen op de waterplanten veel rode eitjes van een waterslak, is een plaag in Vietnam, de larven eten veel pas geplante rijst op.

 Tijdens het avondeten, verwisselde Thang de thee van Jos voor rijstwijn, Jos had niets door en nam een flinke slok "thee".

  

 Maandag 28 december   Van Ninh Binh naar Hanoi

 Vandaag alweer de laatste dag op de motor, had Jos nog zowat een ongeluk met  3 buffels die op de weg liepen. Het is een drukke weg naar Hanoi, vooral de bussen zijn levensgevaarlijk, rijden heel hard en halen gewoon in, worden ook wel vliegende doodskisten genoemd. Het laatste stuk was wat rustiger, 4 baans, ging gemakkelijk en snel. Na nog een enerverend ritje door Hanoi waren we om 10.30 bij het kantoor van Vivu-travel en zat onze motorreis erop. Blij dat we het hebben gehaald en dat alles goed is gegaan.

 Na het overpakken van de bagage, even napraten met de baas va Vivu-travel en afscheid genomen van Thang en When.

 Toen met taxi naar hetzelfde hotel gebracht waar we de eerste dag ook geslapen hebben.

 Sávonds hebben we voor onszelf een afscheid dineetje gegeven in het Hotel Sofitel Metropole, het oudste en luxe hotel van Hanoi, uit 1901 en geheel gerestaureerd. Was populairste accommodatie van Frans-Indochina, met beroemde gasten zoals Roger Moore, Charlie Chaplin, enz., vooral de binnentuin met smeedijzerwerk was mooi verlicht in kerststijl. In stijl gegeten, al waren we er niet op gekleed, luxe 5 gangen menu, grote glazen, stoel onder je kont geschoven, servet op schoot gelegd. Was gezellig en leuk om op zo'n manier de laatste avond in Vietnam te vieren.

 Dinsdag 29 december   Hanoi plus vertrek naar Nederland

 Onze laatste dag in Vietnam, nadat Jos alvast via de computer van de receptie een boarding reservation had gemaakt en geprint de stad ingegaan.

 Eerst naar het oorlogsmuseum, wat vooral was gewijd aan de Amerikaanse oorlog, buiten lag veel oud oorlogsmateriaal, waaronder neergeschoten bommenwerpers van de Amerikanen.

 De informatie die je krijgt is wel heel gekleurd, gaat het over Noord-Vietnamese guerrilla's dan hebben ze het over "our hero's", gaat het over Zuid-Vietnamese guerrilla's dan hebben ze het over "bandits".

 Toen naar het mausoleum van Ho Chi Minh, grote grijze betonnen kubus op groot plein.

 Ho Chi Minh had in zijn testament bepaald, dat hij zou worden gecremeerd, waarna zijn as over Noord-, Midden-, en Zuid Vietnam verstrooid zou worden als teken van eenheid. Na zijn dood (1969) hebben de leiders van het Politbureau zijn testament veranderd en hem door de Russen laten balsemen.

 Daarna naar de tempel van de literatuur, een voormalig opleidingscentrum voor Mandarijnen (soort regenten). De tempel is geheel gebouwd naar het voorbeeld van de tempel van Confucius in China.

 Toen met de taxi naar het waterpuppettheater  we hadden kaartjes voor de voorstelling van 14.15 uur.

 Het waterpoppenspel was leuk om te zien, 17 (korte) bedrijven waarin van alles werd uitgebeeld. Het komt oorspronkelijk van het Vietnamese platteland waar de voorstellingen plaats vonden op de ondergelopen rijstvelden.

 Om 17.00 uur werden we door ViVu travel bij het hotel opgehaald en naar de luchthaven gebracht. Om 18.20 uur op vliegveld, 20.00 uur vertrek naar Hongkong.

  

 Woensdag 29 december   Aankomst Nederland, einde vakantie

 Om 6.15 uur geland op Schiphol en uiteindelijk om 10.00 uur weer thuis in Klazienaveen.

 Het is wit hier nu!!

 Al met al een hele mooie vakantie, die ik iedereen kan aanraden, en een avontuur dat we niet snel zullen vergeten.

De MinskMotor

De motor waarop we de rondreis maken is een Minsk 125cc tweetakt, die is gebaseerd op de vooroorlogse DKW RT125. Dit is waarschijnlijk de meest gekopieerde motor aller tijden, ook de eerste motor van Yamaha de YA1 geproduceerd in 1955 was gebaseerd op deze motor. De reden om voor deze, ook voor Vietnamese begrippen al ouderwetse motor te kiezen, is de eenvoud van het geheel, en het gemak waarmee het gerepareerd kan worden. Alle onderdelen zijn goed bereikbaar en eenvoudig van uitvoer, zodat overal met name op afgelegen plekken de motor terplekke door de meereizende monteur gerepareerd kan worden. Daarvoor heeft deze een compleet motorblok aan onderdelen bij zich achter op de motor. Zijn motor is in geval van een langduriger reparatie tevens de ruilmotor, de monteur blijft dan achter en haalt na reparatie later de groep weer in. Meest voorkomende pechgevallen:

Laatst gewijzigd:
15-05-2017: Kalender