De Schotse Hooglanden

Het ijsco-karretjes effect. Ik denk dat iedereen wel weet wat het is, dit ijscokarretjes-effect. Je bent al een tijdje onderweg en plotseling krijg je zin in een ijsje. Waarom? Omdat je bij dat karretje een aantal mensen heerlijk van een ijsje ziet smullen.

Dit zelfde effect treedt op tijdens een gemiddelde motortoertocht. Je rijdt diverse cafés en terrassen voorbij, pas als je bij een terras een of meerdere motors geparkeerd ziet staan krijg je zin in koffie en stop je daar ook......

Schotse Hooglanden

In 1996 reed ik met een paar motormaten de KNMV-midweektoer, ditmaal in Schotland. Deze toer wordt jaarlijks georganiseerd. Er rijden zo’n 150 tot 200 mensen mee, ieder rijdt individueel dan wel met een zeer klein groepje. Een week lang ‘s-morgens rond 08.00 op je motor zitten om daarna in je eigen tempo de altijd zeer mooie doch zeer pittige route volgen. Om aan het einde van de middag rond 18.00 uur op de camping weer af te stappen en na te genieten, onder het genot van sterke verhalen.

Zo reden we op een morgen rond een uur of elf door de schitterende Schotse Hooglanden, en hadden met ons groepje (4 motoren) al een uurtje weinig beschaving meer gezien, toen we volgens onze routerol aan het einde van de weg, net over het spoor, links af moesten.

We hadden er al drie uur sturen opzitten. Onderweg hadden een paar maten al een keer een gebaar gemaakt van "honger!" en "koffie?" het ontbijt zal er die dag vermoedelijk wel weer bij ingeschoten zijn. En inderdaad, aan het einde van de slingerweg voor ons, dook een gehuchtje op met misschien wel 15 huizen. En toen we dichterbij kwamen, zagen we ook de beloofde spoorwegovergang. Nee sterker nog, zelfs een openluchtperron dat kennelijk dienst deed als station. Mensen echter zagen we niet. "Direct over het spoor links" dan maar. Hee? Zag ik dat goed? Op het grote hoekhuis links, naast de voordeur, zag ik een klein reclamebord, waar onder andere het woordje "pub" in voorkwam. We waren gered !! Eten en koffie!.

Eenmaal binnen bleek het een klein kroegje annex wachtlokaal voor eventuele treinreizigers. Wij bleken de enige gasten, het hele dorp leek trouwens uitgestorven. Er liep geen hond op straat.

Schots petje

Achter de bar stond een vriendelijke oma, die wist te vertellen dat we naast de koffie ook sandwiches konden bestellen. Na de bestelling verdween oma naar achteren, met de mededeling dat we wel even geduld moesten hebben omdat ze alles alleen moest doen.

Dat geloofden we ook graag gezien het tempo waarmee ze weg liep. Ondertussen had iemand van ons de toiletten ontdekt. Hiervoor moest je door een grote onbestemde ruimte waarin alleen een biljart stond, via een gangen- stelsel (zeg maar doolhof) het gehele pand door waarna aan de achterzijde van het huis, een betegelde plasgoot dienst deed als urinoir.

Na een minuut of tien wachten verscheen er een hulpje, een vrouw die gezien de leeftijd wel de dochter van de oma kon zijn, met een tweetal dienbladen met nette koffiekopjes, melkkannetjes en koekjes. De sandwiches zouden zo komen. Het hoofd van de vrouw was getooid met krulspelden. Had ze nu onder haar schort nog een nachthemd aan? Pantoffels wel, dat was zeker.

En toen begon het ijscokarretjes-effect. Het begon met twee , toen vijf, een drietal haakte af omdat het te druk leek, daarna kwamen er nog vier naar binnen die het wel aandurfden. Hierdoor raakte de pub aardig vol mag ik zeggen. Wij, als eerste klanten, hadden inmiddels door al die plotselinge drukte nog steeds onze sandwiches niet gekregen. Wel hadden we gezien dat de krulspeldenmevrouw paniekerig aan de telefoon had gehangen, en dat er hierdoor inmiddels naast twee ‘dorpsschonen’ van onbestemde leeftijd, ook een oud mannetje met een Schots petje aan het bedienen was geslagen. Dit mannetje met Schots petje verzocht ons naar de ruimte te gaan waar het biljart stond, omdat we daar de sandwiches zouden krijgen.

Stof uit 1984

Aldaar stonden geen stoelen, maar dat was geen bezwaar want de vensterbanken waren breed genoeg om in te zitten. Terwijl ik om me heen keek, verbaasde ik me over dit ‘proeflokaal’. Over het biljart lag een dik stuk kunstleer, in een hoek stond een keukenstoel, en in de andere hoek hing een lege kast waarin vast en zeker ooit een dartbord had gehangen.

Op de lichtbak boven het biljart, in een laag stof die kennelijk niet meer te verwijderen was, stond door iemand geschreven "John loves Sue / may ‘84" (!!) Zichtbaar op het plafond, naast grote vochtkringen, een paar sporen van donkerrode, opgedroogde vlekken waarvan ik hoopte dat het ketchup was en geen bloed. Verder was de ruimte leeg.

Althans, met uitzondering van een futuristische kast, net naast de doorgang naar de pub. Bij nadere inspectie bleek het een moderne versie van de oude juke-box; na het inwerpen van een pond kon je enkele nummers vanaf CD draaien. Hee! Een CD van Jimi Hendrix, met "The wind cries Mary". En U2, en Sting en nog veel meer gouwe ouwe en goede nieuwe muziek. Omdat ik toch nog moest wachten op de sandwich, er vlug een pond ingegooid en enkele nummers geselecteerd. Het apparaat werkte perfect, maar er kwam volgens mij geen geluid uit de boxen. Ja toch, met je hoofd tegen de box kon je, tussen het geroezemoes door, toch heel zacht de muziek horen!

Dat moest dus ook harder kunnen. Het in de haast opgetrommelde personeel had het veel te druk, dan zelf maar even met een paar man de kast grondig bekeken. "Bij die oude jukeboxen zat aan de onderkant een volumeknop" wist iemand. Na het indrukken, verdraaien en verschuiven van alle door ons ontdekte knoppen aan voor, onder- en zijkant aan dit wonder van techniek, kwam er nog steeds even weinig geluid uit de boxen. Jammer van het pond, maar even goede vrienden. Dan maar sandwich eten en nog een rondje koffie besteld.

Plotseling echter leek het of we muziek in onze biljartkamer hoorden! Ja, eerst vrij zacht, maar steeds harder kwam "Sunday bloody Sunday" uit de boxen. Verbaasd keken we elkaar aan, zou er een soort vertraging op een van die knoppen gezeten hebben?

De muziek ging langzaam steeds harder en Bono’s klanken bereikten onder- tussen de pub al; een aantal andere motorrijders keek onze kant op, iemand stak al een duim op: Goede muziek!

Langzaam maar zeer gestaag groeide het volume echter verder door. Snel nog even onder de kast gekeken, aan knoppen gedraaid. Visioenen flitsten door mijn hoofd, van schadeclaims van vele engelse ponden en Schotse deurwaarders. Geen resultaat, muziek steeds harder!

De bediening scheen niets in de gaten te hebben en sjouwde op en neer met volle kannen koffie. De conussen in de boxen dreunden intussen letterlijk door het doek heen, het leek alsof je naast Hendrix op het podium stond. Ook in de pub bleek normaal praten niet meer mogelijk en schreeuwde men elkaar toe ‘best gezellig hier!!’ en ‘goeie muziek!!’

Buiten zag ik twee wat oudere BMW-rijders aan komen rijden, aanstalten maken om af te stappen doch toen hun systeemhelmen half waren opengeklapt keken ze elkaar verbaasd aan, keken nog eens verschrikt de pub in, klapten hun gezicht weer dicht en reden snel verder. Het volume bleef gestaag zwellen. Wij keken elkaar schuldbewust aan, wie deed er wat? Ik had de pech het dichtste bij de doorgang naar de pub te zitten en zag de drie paar ogen van mijn reisgenoten vragend op mij gericht. Het was toch mijn pond die in dat ding zat, doe dan iets!

Ik stond op en liep wat ongemakkelijk naar de pub en zocht iemand van het personeel. Daar stond achter de bar het oude kleine Schotje, met het grappige petje op. Praten bleek niet mogelijk door de herrie. Hij keek me vragend aan. Terwijl ik naar een box wees, en met mijn handen omhoog gedraaid het internationale gebaar maakte van "Ik kan er echt niets aan doen", wachtte ik zijn reactie af.

En zag dat er een grijns van oor tot oor op dat oude Schotse gezicht verscheen. Onderwijl zag ik dat hij met zijn rechterhand, schuin achter zich, een grote verchroomde knop onder de tekst "Mastervolume’ langzaam terugdraaide naar een normaal niveau. Er verscheen een vette knipoog op het grijnzend gezicht. Ik draaide me om en zag dat je vanuit zijn positie precies naar de ‘jukebox’ kon kijken.

Laatst gewijzigd:
15-05-2017: Kalender